"คุณปู่คะ หนูจี๊ดเห็นบ้านหลังข้างๆ เรามีคนย้ายมาใหม่แล้วนี่คะ”
“อืมม เพิ่งขนของกันเมื่อกี้เองแหละจี๊ดเอ๊ย….”
“งั้นเราก็มีเพื่อนบ้านใหม่แล้วสินะคะ หลังจากที่น้าปริมข้างบ้านเราย้ายบ้านไปก็เงี๊ยบเงียบ...”
ครอบครัวใหม่ที่ย้ายมาข้างบ้านของหนูจี๊ด เป็นครอบครัวเล็กๆ พ่อแม่ และลูกสาว ซึ่งอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหนูจี๊ด
“สวัสดีจ๊ะ เราชื่อใบเตย เพิ่งย้ายมาใหม่เมื่อวานนี้เอง แล้วเธอชื่ออะไรหรอจ๊ะ”
“เราชื่อจี๊ดจ่ะ...เราคงได้เจอกันบ่อยๆ เอาไว้ไปเล่นด้วยกันมั๊ยจ๊ะใบเตย”
“ดีจังเลยจ๊ะจี๊ด ! ใบเตยเพิ่งย้ายมาก็ยังไม่ค่อยรู้จักใครเท่าไหร่เลย“
“โอเคเลย ! แถวนี้เด็กรุ่นพวกเราก็มีไม่มากหรอกจ่ะ.. ไว้เดี๋ยวหนูจี๊ดจะพาไปแนะนำกับเพื่อนๆ คนอื่นๆ นะจ๊ะ”
หนูจี๊ดพูดกับใบเตยอย่างยินดี หนูจี๊ดรู้สึกถูกชะตากับใบเตยเป็นพิเศษ ใบเตยเป็นคนน่ารัก เรียบร้อย ซึ่งแตกต่างจากหนูจี๊ดมากมาย หนูจี๊ดทำอะไรอยู่เฉยไม่ค่อยได้ แต่ถึงแม้จะนิสัยไม่เหมือนกัน แต่เราทั้งสองคนก็เข้ากันได้เป็นอย่างดี ครอบครัวของใบเตยเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากในความคิดของหนูจี๊ด มีคุณพ่อ คุณแม่ ใบเตย และยังมีน้องตัวน้อยๆ ที่ยังอยู่ในท้องของคุณแม่อีกหนึ่งคน...
“ใบเตยย้ายโรงเรียนด้วยรึเปล่า ? หรือว่ายังอยู่โรงเรียนเดิม” หนูจี๊ดถาม
“ใบเตยคิดว่าย้ายแน่นอนแล้วแหละ เพราะโรงเรียนเดิมมันไกลจากที่นี่มากพอสมควรเลยล่ะ”
“ดีเลยๆ ! จี๊ดอยากให้ใบเตยมาเรียนที่เดียวกัน หวังว่าเราจาได้อยู่ห้องเดียวกันในปีนี้นะ” หนูจี๊ดพูดด้วยน้ำเสียงอย่างดีใจ
ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว หนูจี๊ดดีใจที่ได้เพื่อนใหม่ที่สนิทกันเป็นเพื่อนข้างบ้าน
“เราขี่จักรยานไปร้านปังเย็นกันดีก่าใบเตย”
“แต่มันไกลอยู่นะหนูจี๊ด จะดีหรอ ? เดี๋ยวถ้าเรากลับบ้านกันผิดเวลาจะถูกดุเอาได้นะ”
“เราก็รักษาเวลาไงใบเตย รีบไปรีบกลับ ไม่โดนดุแน่นอน.....”
หนูจี๊ดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ อะไรที่ท้าทายหน่อยๆ เฉียดโดนดุนิดๆ หนูจี๊ดชอบอยู่แล้ว
ร้านปังเย็นเป็นร้านขนมปังเนยนมที่เปิดใหม่ หนูจี๊ดเคยมากับคุณพ่อคุณแม่สองสามครั้ง พี่ๆ ที่นี่ใจดีมาก วันนี้ลูกค้าบางตากว่าปกติ หนูจี๊ดจึงมีเวลาไปป่วน เอ๊ย...! ไปช่วยพี่เจ้าของร้านนิดหน่อย
“หนูจี๊ดกับใบเตยขอลองทำเองได้มั๊ยคะ พี่พลอย”
“ได้สิจ๊ะ เข้ามาข้างในนี้สิ”
พี่พลอยตอบอย่างใจดี หนูจี๊ดรู้สึกถูกชะตากับพี่พลอยเป็นอย่างมาก
“นี่มาฝึกทำสูตรเด็ดให้ร้านของพี่กันมั๊ย ? เนยนมปังสังขยา”
“โห...! มีทั้งเนย ทั้งนม ทั้งสังขยา อ้วนมั๊ยคะเนี่ย...” ใบเตยถามพี่พลอยขึ้นมา
“แหม....ก็นิดนึงแหละจ๊ะ แต่พี่คิดตั้งนานนะกว่าจะเอาทั้งสามอย่างมารวมกันได้อย่างลงตัว”
หนูจี๊ด และใบเตยฝึกทำเมนูใหม่กันอย่างสนุกสนาน และเอร็ดอร่อย
“ตายแล้ว...! ใบเตยยยยย....มันจะหกโมงแล้วว โดนดุแน่เลย....”
“จริงด้วยหนูจี๊ด ! หนูสองคนรีบปั่นจักยานร้อยเมตรไปกันได้แล้วนะ...พี่พลอย ต้องรีบปั่นจักรยานร้อยเมตรกลับบ้านเหมือนกัน”
“ใช่แล้วค่ะพี่พลอย...ถ้าไม่ทันเวลาเดี๋ยวได้รางวัลเป็นไม้เรียวแน่ๆ เลย” หนูจี๊ดเอ่ยอย่างติดตลก
“จ้าๆ แล้ววันหลังมาป่วน เอ๊ย...! มาช่วยพี่ใหม่นะคะ”
พี่พลอยตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะ เอ็นดูเด็กทั้งสองแล้วก็วันนั้นก็กลับถึงบ้านด้วยเวลาเฉียดไม้เรียวจริงๆ
“หนูจี๊ดๆ”
“สวัสดีค่ะน้ามล แล้วใบเตยล่ะคะ”
“นี่แหละจ๊ะ เหตุผลที่น้ามาหาหนูจี๊ด ใบเตยหายตัวไป น้าหาที่ๆ ใบเตยชอบไปหาเท่าไหร่ก็ไม่พบเลย ทั้งสวนสาธารณะ ร้านขายของ สนามเด็กเล่น ร้านไอติมที่ใบเตยชอบไป ร้านหนังสือ หนูจี๊ดพอจะรู้มั๊ยจ๊ะว่าใบเตยเค้ามีที่ไหนที่ชอบไปอีก ? “
“งั้นเดี๋ยวหนูจี๊ดช่วยหาหาใบเตยด้วยค่ะ“
หนูจี๊ดช่วยน้ามลตามหาใบเตยอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบใบเตยเลย หนูจี๊ดลองนึกถึงสถานที่ต่างๆ ที่ใบเตยน่าจะไปอีก
“ใบเตยอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย ! หนูจี๊ดกะน้ามลตามหาตั้งนาน"
ใบเตยอยู่ที่ร้านปังเย็น ซึ่งเป็นร้านขนมปังเนยนม ที่หนูจี๊ดและใบเตยเคยแอบขี่จักรยานมาด้วยกันครั้งหนึ่ง
“หนูจี๊ดมาได้ยังไงเนี่ย !”
“ก็น้ามลนะสิ...ตามหาใบเตยไปทั่ว หนูจี๊ดหาทุกๆ ที่ที่พวกเราไปกัน...ก็หาไม่เจอ ที่สุดท้ายที่นึกออก....ก็เลยนึกถึงปังเย็นขึ้นมานี่แหละจ๊ะ เกือบลืมที่นี่ไปแล้วนะเนี่ย...! ทำไมใบเตยถึงไม่กลับบ้านล่ะจ๊ะ”
“ใบเตยไม่กลับหรอกหนูจี๊ด ไม่มีใครต้องการใบเตยหรอก”
“ไม่จริงหรอกนะใบเตย...! น้ามลเป็นห่วงใบเตยมากเลยรู้มั๊ย ? นี่ก็ไปตามหาใบเตยที่อื่นๆ อยู่ เรากลับบ้านกันเถอะใบเตย”
“ใบเตยไม่อยากกลับไปเป็นส่วนเกินของบ้านหลังนั้น” ใบเตยพูดแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“ส่วนเกินอะไรกานนน...ใบเตย ใบเตยเป็นลูกของน้ามล...นั่นก็เป็นบ้านของคุณพ่อคุณแม่ใบเตย แล้วทำไมใบเตยจะอยู่ไม่ได้ล่ะ”
“พวกเค้าไม่ใช่พ่อแม่ของใบเตยหรอกหนูจี๊ด....ไม่ใช่ ! ไม่ใช่ !” ใบเตยพูดเสียงเครือ
“ทำไมพูดอย่างงั้นล่ะใบเตย ใบเตยเล่าให้หนูจี๊ดฟังได้มั๊ย ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่....”
“ความจริงแล้วคุณพ่อคุณแม่ ไม่ใช่พ่อแม่ของใบเตยหรอกหนูจี๊ด พ่อแม่เราเสียชีวิตไปแล้วทั้งคู่” เสียงใบเตยร้องไห้เริ่มหนักขึ้น
“คุณพ่อคุณแม่เลยเลี้ยงเราเพราะท่านสองคนมีลูกยาก อีกทั้งเราเป็นลูกของเพื่อนสนิทของพวกท่าน”
“แต่คุณพ่อคุณแม่ก็รักใบเตยจะตายไป ใบเตยจะเป็นส่วนเกินได้ยังงัยกัน”
ถ้าเป็นคนที่ดูจากภายนอกไม่มีทางรู้เลยว่า ทั้งครอบครัวของใบเตยไม่ใช่พ่อแม่ลูกกัน เพราะครอบครัวนี้มีความรักความอบอุ่นมาก
“ใบเตยรู้...เมื่อวันก่อนพวกคุณป้ามาหาคุณพ่อคุณแม่ที่บ้าน ใบเตยได้ยินท่านพูดว่า เดี๋ยวน้องคนใหม่ก็เกิดมา เด็กคนนั้นก็หมดความหมายแล้ว เป็นส่วนเกินของบ้านหลังนี้แล้ว อะไรแบบนี้ ใบเตยเพิ่งรู้ว่าความจริงแล้วว่าเค้าไม่ได้ชอบใบเตยเลย แต่อาจเป็นเพราะว่าตอนนั้นยังไม่มีน้องถึงได้ดีกับใบเตย”
“ไม่ร้องไห้แล้วใบเตย ใครจะพูดอะไรไม่สำคัญ ยังไงคุณพ่อคุณแม่ก็รักใบเตยเสมอ รวมถึงน้องในท้องด้วย ยังไงใบเตยก็เป็นพี่สาวของเค้า หนูจี๊ดเชื่อว่าน้องก็ต้องรักมากแน่ๆ เรากลับบ้านกันเถอะนะ....”
“จริงจ๊ะใบเตย... ยังไงแม่ก็รักหนูเสมอนะ...ไม่ว่ายังไงก็ตาม”
“พ่อไม่รู้ว่ามีใคร จะทำอะไร หรือพูดอะไรบ้าง พ่อเสียใจ พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกได้ยินสิ่งเหล่านั้น....แต่พ่อกับแม่ก็อยากให้ลูกรู้ว่า ยังไงลูกก็เป็นลูกของเราเสมอ”
“ใช่จ๊ะ ลูกคือลูกของเรา เราสองคนรักลูกเสมอนะ ไม่ว่าจะมีน้องสักกี่คน ลูกก็ยังเป็นลูกสาวคนโตที่น่ารักสำหรับแม่เสมอนะจ๊ะ”
“คุณพ่อ ! คุณแม่ !”
ใบเตยวิ่งเข้าไปกอดคุณแม่ทั้งน้ำตา ทั้งสามคนกอดกันไว้แน่น คุณพ่อคุณแม่ของใบเตยพูดทั้งปลอบใบเตย อย่างอ่อนโยน
“หนูก็รักคุณพ่อคุณแม่ค่ะ....ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม คุณพ่อคุณแม่คือคนที่หนูจะรัก และเคารพตลอดไป.....“
หนูจี๊ดเห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกตื้นตันใจอย่างมาก ความรักที่แสนจะบริสุทธิ์คือความรักที่ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน ดังเช่นความรักของพ่อแม่ที่ให้กับลูก...แม้ว่าใบเตย และพ่อแม่ของใบเตยจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่ความรัก ความผูกพันของผู้ที่เลี้ยงดู อบรมสั่งสอนเรา เปรียบดังสายใยบางๆ ที่เป็นโครงร่างสร้างให้เรามีชีวิต เติบโตอยู่ได้ในสังคมด้วยความรัก หนูจี๊ด Story ในตอนนี้อาจจะดูเศร้าไปนิด...แต่ตอนหน้ามีเรื่องน่าสนใจ และไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับหนูจี๊ดอีกแล้ว ติดตามอ่านกันนะคะ
เกมส์ทำอาหารตามออเดอร์ที่ลูกค้าสั้งซึ่งเราตามทำอาหารตามตัวอย่างยิ่งทำเหมือนตัวอย่างมากเท่าไหร่ก็จะได้คะแนนมากเท่านั้น เล่นไปจนเลเวลมากขึ้นเลือยๆ เราต้องคิดเมนูขึ้นมาเองและตั้งชื่ออาหารนั้นขึ้นมา เพื่อที่จะได้ให้ลูกค้าสั่งแล้วเวลาที่ลูกค้าสั่งก็ทำให้เหมือนด้วยหละค่ะ
